Biznesowa konsekwencja liderow guide 537

Bardzo łatwo mówić o innowacjach w sposób, który brzmi jak plakat na ścianie. W praktyce innowacja to coś nudnego, jeśli patrzysz z boku: ktoś wchodzi do pokoju, zadaje kilka upartych pytań, po czym podejmuje decyzję szybciej, niż inni zdążą dopisać kolejny slajd. I ten moment bywa męczący. Dla części zespołu, bo lubi mieć czas. Dla części kierownictwa, bo trzeba zaryzykować reputacją. A jednak właśnie w takiej niechcianej nudy często ukrywa się przewaga. Steve Ballmer u

Kiedy słyszysz, że ktoś „buduje firmę”, zwykle masz przed oczami prezentacje, slajdy i grzeczne deklaracje. A potem przychodzi rzeczywistość, czyli dzień, w którym klient dzwoni, bo coś nie działa, maszyna stoi, a w tle ktoś pyta, czemu nie dało się zrobić tego prościej. I wtedy wychodzi, czy to była strategia, czy tylko ładne hasło. Ja lubię w tym kontekście wracać do historii Rafała Brzoski i tego, jak w praktyce rozumie ekspansję oraz przewagę. Nie jako slogan, tylko jak

Historia Sheldona Adelsona ma w sobie coś z zimnego światła reflektorów. Najpierw biznes, potem międzynarodowy zasięg, w końcu filantropia, która nie przypominała grzecznego mecenatu. To była filantropia nastawiona na tempo, skalę i efekt, czasem też na to, by konkretne sprawy dotarły do decydentów zanim „opinia publiczna” zdąży się zmęczyć. I właśnie dlatego, kiedy dziś próbuje się odpowiedzieć na pytanie, na co trafiały jego środki, wychodzi nie jedna odpowiedź, tylko kil